Het Werelderfgoedcomité van de UNESCO heeft op 30.11.2000 op zijn vergadering in Cairns (Australië) het (vroegere) kloostereiland Reichenau tot wereldcultuurerfgoed verklaard. Men kan het eiland beschouwen als een buitengewone getuigenis van een culturele traditie. De drie beroemde kerken, de kloostergebouwen, de gebouwen voor bestuur en vertegenwoordiging op het eiland en tenslotte ook de instellingen voor landbouw, die vroeger voor de verzorging van de kloosters dienden, zijn getuigen van een oeroude kloosterlijke traditie, waartoe ook de verbazigwekkende betekenis behoort, die de religieuze feesten en processies nog heden voor het eiland bezitten.

De goed bewaarde kerken op het eiland bieden uitstekende voorbeelden van de kloosterlijke architectuur van de 9de tot de 12de eeuw. De zorgvuldig gerestaureerde muurschilderingen in de St. Georg maken van Reichenau een artistiek centrum van grote betekenis voor de Europese kunstgeschiedenis van de 10de en 11de eeuw.

In de karolingische tijd speelde Reichenau een voorname en belangrijke rol in politiek en cultuur. De abten uit Reichenau waren raadslieden en beambten aan het keizerlijke hof, opvoeders van prinsen, diplomaten en gezandten. Het eerste tuinbouwtractaat („Hortulus") ontstond op Reichenau, eveneens rond 830 een plan voor het ideale benediktijner klooster, het zgn. St. Galler Kloosterplan. De Reichenauer School van Boekillustratoren produceerde in de 11de eeuw zoveel uitstekende, met illustraties gesierde handschriften, dat ondanks alle verliezen nog rond 40 van de beroemde Reichenauer Codices in bibliotheken over de gehele wereld als schatten bewaard worden. De naam Reichenau is daardoor over de gehele wereld bekend.